Instalei o meu estudio de creación fotográfica nunha casa familiar coñecida entre as súas habitantes como a casa de arriba. Nela sempre se combinou vida familiar cos oficios de cada quen e isto leva sendo así dende os meus tataravós ata o día de hoxe.

Pero a miña relación coa casa de arriba non sempre foi estable. Abandoneina durante seis anos para estudar fotografía e comunicación audiovisual e daquelas había fins de semana que a visitaba pero pronto volvía marchar sen pensar moito nela. Nos veráns soía pasar horas e días enteiros a refrescarme do calor entre as súas pedras pero co frío voltaba mudarme a unha nova vila.

Dunha delas viu o verán e de novo o frío e aconteceu que non fun a ningures. Pouco a pouco volvín habitar a casa enchéndoa con novos proxectos, con disparos de cámaras e destellos de flash no estudio. Podo dicir con total seguranza que foi na casa de arriba onde me percatei de ser, ao fin, fotógrafa.

 

Pilar Abades.