Álbum de paralaxe

Analizar o meu álbum como unha observadora distante evitando o propio (re)coñecemento nas personaxes representadas produce un relato paralelo aos acontecementos que nel se narran. Non so observo o entroido do ’89 nin o meu décimo aniversario senón o discurso completo cos seus punzamentos e erros; a metalinguaxe que páxina a páxina fía foto a foto. E así, tezo entre químicos, cola, rasgaduras e pó un entremado de constantes técnicas que crean un muro translúcido entre o papel que se lle supón á fotografía como medio e o verdadeiro rol que xoga no relato da miña infancia.

A colección de fotografías que unha familia realiza para o seu propio xúbilo, festexando e corroborando a súa existencia, non é máis que unha idealización do niño familiar, unha fantasía baseada na máis pura falsedade ateigada de saltos e constantes manipulacións sobre o que realmente foi. Aos cortes e suturas espazotemporais comúns a calquer álbum debo incluír outro tipo de fenda dictaminada pola máquina fotográfca, que imperfecta nos seus automatismos non deixa ver aquelo que intenta representar. Pódese pensar no erro de paralaxe, un mal funcionamento das cámaras de visor directo que fai referencia ao desfase que se crea entre a imaxe que o ollo do fotógrafo encadra e a imaxe que o obxectivo impregna no material fotosensible. Como resultado, a cámara engana a quen fai uso dela, desafando e pondo en perigo a quen esta enfoca e metendo no encadra a un fóra de campo que reinvindica a súa presenza e despraza aos suxeitos protagonistas ata o seu inevitable esquecemento. Así, a confguración do recordo e o traspaso da memoria queda en mans de quen se converte en narradora ou creadora do álbum e no esforzo memorístico de quen nel quixo quedar representado.

Ademais de nunha ficción, o meu álbum de infancia convértese nun forte e perverso descurso que non representa accións senón sentimentos. Enfróntome a un álbum que non ten o relato esperado e na búsqueda da miña propia fantasía ordeo e desordeo as fotografías repetidas veces co gallo de tapar os buracos negros na miña liña temporal, por máis que cambia este de apariencia non fai máis ca revelar o verdadeiro problema. Non se trata dunha cuestión do total da historia senón deses pequenos retazos cuxo encadre sufriu un corte abrupto extraendo da realidade un anaco de sí mesma. O corte involuntario do encadre e o paso do tempo fxeron a súa labor no olvido e o único que podo recoller é a dor por esas ausencias, polas falsas decapitacións e polos centros da imaxe ocupados polo decorado de fondo. E a pesar do defectuoso resultado, seguiuse recollendo fotogramas paso a paso e cada vez que se guillotinaba o obturador daquela imperfecta cámara sabíase que estabamos cumprindo coa tarefa de testemuñar un presente sen tan sequera importarnos o resultado fnal, coma se soamente a intención de sacar a foto fose necesaria para que a foto existise na súa plenitude.

A pesares da desorde e da falta de información que semella lerse no meu álbum, existe un discurso coherente en canto á propia autodefnición xa que a miña infancia presenta fendas e feridas similares ás do propio soporte contedor da imaxe. Hai unha morea de episodios que aínda que teño constancia deles esquecinos na súa totalidade, son recordos truncados pola dor ou o medo sufrido nos primeiros anos da miña existencia. A cámara e o seu erro de paralaxe xogando maléfcamente coa realidade ponse do meu lado, salvagardando parte da miña persoa e captando sen errar o meu medo a desaparecer, á morte e á dor que supón a vida.